داده شده است زيرا در آن معانى و اصطلاحات كلامى و فلسفى وجود دارد حال آن‌كه فلسفه در عهد امام در ميان مسلمانان ناشناخته بود ! . . . پاسخ قرآن كريم حاوى مقولات علمى و فلسفى و قانونگذارى چندى است كه عرب در روزگار پيامبر ( ص ) و پيش از آن ، شناختى از آنها نداشت و ( بعدها ) علماى كلام و فلاسفه مسلمان در بسيارى از موضوعات فلسفى مورد بحث خود به آيات قرآن و احاديث نبوى استدلال كردند . پس آيا اين آيات و احاديث هم ساختگى و جعلى است و آيا منطقى است كه اگر سخنى موافق سخن ديگرى بود ، يكى از آن دو ، منبع ديگرى باشد ؟ . اين در حالى است كه علماى غيرمسلمان غرب و شرق ثابت كرده‌اند كه قرآن و سنت پيامبر ( ص ) منبع نخست تمدن اسلامى و علوم و فلسفه آن مىباشند و همگى مىدانيم كه على ( ع ) برادر و شاگرد و محرم اسرار پيامبر ( ص ) و شريك قرآن بلكه قرآن ناطق و ميان دو كرانه قرآن خاموش است . « 1 » عجيب اين است كه اين منكران بر ابن خلدون در جامعه‌شناسى قبل از پيدايش روسو و منتسكيو خرده‌اى نمىگيرند و نمىگويند كه دانش و آگاهى وى « جهشى ناگهانى ، گمانى درونى و خلسه‌اى ناخودآگاه » است ، اما بر دروازه

--> ( 1 ) - پس از تحقيق هيچ دليلى نيافتم كه نسبت به انتساب نهج البلاغه به امام شكى وجود داشته باشد جز اين دليل كه گردآورنده كتاب ، شريف رضى ، شيعه است و اينان روايت شيعه را معتبر نمىدانند . مثلا ابن عساكر برخى روايات را به دليل اينكه « راوى رافضى است و محل اعتماد نيست » رد نموده و ابن عدى نيز به دليل شيعه آتشين بودن كسى روايت وى را رد كرده است . همينطور تبانى در كتاب « تحذير العبقرى من محاضرات الخضرى » شريف رضى را رافضى امامى معتزلى قلمداد كرده است : 2 / 62 و 112 .